De stadsgids

Je komt aan op het vliegveld. Aan de balie van het politiebureau geef je een voor- en achternaam op: onder die naam kent de stad je, niet onder je Minecraft-gebruikersnaam. Hij verschijnt boven je hoofd, in de chat, in het telefoonboek en op de papieren van de politie.

De balie geeft je twee dingen tegelijk: je identiteitskaart en je stuk grond. Hou de kaart bij je — de tourniquets van de metro lezen hem, en de politie vraagt erom. Een kaart kun je verliezen of kan gestolen worden; je naam blijft van jou.

Niets wordt gemaakt. De werkbanken zijn dicht, net als de steenzaag en de smeedtafel: alles wat je bezit, koop je aan een toonbank. De twee uitzonderingen zijn de keukens van de restaurants en de productketen die je server draait.

Geld komt de stad binnen wanneer je verkoopt, en verlaat haar wanneer je koopt. Zo kan het niet uit het niets opzwellen: heen en terug bij een toonbank levert nooit iets op, want de terugkoopprijs is altijd lager dan de aankoopprijs. En wat vanzelf teruggroeit — lianen, kelp, cactus — wordt helemaal niet teruggekocht.

De geldautomaat bewaart wat je liever niet bij je draagt, en wat je bij je draagt kun je bij een fouillering kwijtraken. De rekening levert 2% per periode op, samengesteld: de rente van een periode levert op haar beurt rente op. Die wordt berekend zodra je de rekening gebruikt, dus een vergeten rekening verliest niets door vergeten te zijn.

Een beroep kies je in het gemeentehuis. Elke taak die je doet wordt betaald: er is geen baas en geen werknemer, en je hoeft op niemand te wachten om aan het werk te gaan. Een toonbank is een vak, geen bedrijf.

Over de rangen, even duidelijk. Elk beroep heeft ze, maar op dit moment geeft maar één handeling in het hele spel ervaring: de huiszoeking, uitgevoerd door een agent. Een kok, een mijnwerker of een pizzabakker blijft dus in zijn eerste rang, wat hij ook doet. De rangen bestaan, de doorgroei nog niet.

De politie is de enige die per tijd wordt betaald in plaats van per taak, omdat ze niets te verkopen heeft — en ze wordt alleen in dienst betaald.

Restaurants zijn het enige wat een stad echt maakt. Zes zaken, zes beroepen, maar één werkwijze: je neemt een bestelling op aan de kassa, je bereidt hem, je serveert hem.

• De koelkast, de vriezer en de plank houden de voorraad. Elke zaak heeft de hare, en wat je erin vindt hangt af van wat ze serveert.
• De machines koken: friteuse, grill, oven. Je doet er een rauw stuk in, wacht, en haalt er een gaar stuk of een af gerecht uit.
• Het bereidingsaanrecht stelt samen. Je legt er de onderdelen van een gerecht op en het geeft het bord terug.

Het samenstellen volgt drie regels, en die zijn expres streng. Je hebt alle basisonderdelen nodig — een kebab zonder vlees is geen kebab met een ontbrekende garnering, het is een fout. Je hebt minstens één garnering nodig. En er mag niets vreemds en niets dubbels in zitten: twee broodjes maken geen hogere burger, ze maken helemaal niets.

Een bestelling vraagt om een gerecht, soms een bijgerecht, soms een drankje. Precies serveren wat er gevraagd wordt, dat betaalt; het gaat er niet om zo snel mogelijk te zijn, maar om de bon te lezen.

De machines en hun tijden

Gerechten om samen te stellen

Pizza, een geval apart

Een pizza bouw je op een deegbodem en gaat daarna de oven in, en het menu bestaat uit vaste recepten in plaats van vrije garneringen. De beschikbare garneringen zijn: Sauce tomate, Creme, Mozzarella, Basilic, Jambon, Champignon, Chevre, Miel, Chorizo, Poivron, Oignon.

Drankjes

Van de tap: Soda Orange, Limonade, Cola, Cola Zero, Eau. In blik: Canette soda orange, Canette lemonade, Canette cola, Canette cola zero, Canette blue energy, Canette green energy.

Zaak per zaak

De voorraad verschilt per zaak: wat ze in de koelkast, de vriezer en op de plank heeft, is precies wat haar recepten vragen.

De metro verbindt de stad, je grond en je werkplekken. Je hebt een kaartje nodig om door het tourniquet te komen, plus je identiteitskaart. De politie kan een perron sluiten.

Je mag een dier meenemen, op voorwaarde dat het aan de lijn loopt.

De plattegrond van de stad toont de winkels, de loketten en de drie stations, met hun coördinaten.

Je kavel krijg je op het vliegveld, samen met je papieren. Hij is 44 blokken breed en lang, met zo'n tien blokken aarde eronder — genoeg om een kelder te graven. Er wordt een weg omheen aangelegd op het moment dat hij aan je wordt toegewezen.

Geen huur. Je bouwt er wat je wilt en koopt het blok voor blok. Niemand komt eraan zonder jouw toestemming — behalve de politie, met een reden.

Het stadscentrum is wél beschermd: winkels, restaurants en diensten gaan niet kapot.

De politie handhaaft de wet, beschermt de inwoners en arresteert dealers. In dienst is het uniform verplicht en leent het bureau de uitrusting uit; buiten dienst is een agent een inwoner zoals ieder ander.

• Het fouilleren — een agent ziet wat je bij je hebt, zonder eraan te kunnen komen.
• De taser legt je 5 seconden lam; de tiewraps houden 3 minuten, en geboeid kun je je handen niet meer gebruiken.
• De gevangenis — de straf zit je uit in online speeltijd. Uitloggen telt niet mee.
• De advocaat, in het gemeentehuis, kost 15 000,00 en deelt je volgende straf door 2.
• De vergunning om te produceren kost 40 000,00 en is 7 dagen geldig. Een agent kan erom vragen.

Omdat niets wordt gemaakt, loopt alles via een toonbank. De stad telt er 15, samen goed voor 1.887 artikelen in totaal. Elke winkel heeft zijn eigen winkelier, op zijn eigen adres: kopen is een tochtje, geen menu.

Bij een toonbank is de kolom Aankoop wat je betaalt en Terugkoop wat de winkel je geeft. Een streepje betekent dat hij dat artikel niet terugkoopt. Het zoekveld zoekt in de hele winkel, niet alleen in de afdeling op het scherm, en trekt zich niets aan van accenten.

Een Cube RP-stad huur je met de mod al geïnstalleerd. De eigenaar stelt straffen, lonen, prijzen en het wetboek van strafrecht in via de pagina van zijn server, en de server leest ze vanzelf opnieuw in: geen bestand om aan te passen, geen herstart om aan te vragen.

Bekijk de abonnementen.